Interview Jessica de Kok
Jessica de Kok, ook bekend als Kaat Mossel, heeft een geweldig project opgestart dat uiteindelijk ons, als SchoolSupport4Afghanistan, vele duizenden euro's heeft opgeleverd. Het is dus hoog tijd om Jessica in het zonnetje te zetten en iets meer over haar te weten te komen.
Jessica is een ondernemer, zij ondersteunt vrouwen bij het runnen van hun drukke bestaan door weer balans te brengen in hun dagelijks leven. Daarnaast organiseert ze events voor collega-ondernemers. Dit allemaal doet zij onder de naam van haar bedrijf ‘Kaat Mossel Groep’ . Daarnaast heeft zij verschillende boeken geschreven, waaronder ‘Kaat heeft een missie’ . Hierin heeft zij haar blogs verwerkt die zij geschreven heeft toen haar man in Afghanistan op missie was. Jessica had in Nederland een andere missie, meer daarover leest u hieronder..
1. Wat is de reden dat je jezelf Kaat Mossel noemt?
Jessica: “Ik kom uit Rotterdam en Kaat Mossel is een historische figuur. Een stoer wijf met een grote muil, zoals ze in Rotterdam omschreven wordt. Het leek me als import Brabantse wel goed mijn roots bij me te houden”
2. Wanneer ben je begonnen met ´Kaat Mossel´?
Jessica: “In 2001 startte ik met een anoniem blog over mijn eigen wel en wee en in 2007 mondde dat uit in het huidige bedrijf.”
3. Je hebt een Twitteractie georganiseerd die S4A veel opgeleverd heeft. Wat is je binding met Afghanistan?
Jessica: “Eigenlijk niets. Mijn man werd er als militair op Kandahar Airfield gestationeerd. De ver van mijn bed show eigenlijk. En toen hij vertelde dat zij geld in gingen zamelen voor o.a. S4A dacht ik ‘good for you’ en meer niet. Tot hij me hierin betrok omdat ze heel veel geld op wilden gaan halen. En dus verdiepte ik me meer in die doelen. Stichting Nahid was het andere doel, en zo raakte ik meer betrokken.”
4. Had je van tevoren verwacht dat het zo’n groot project zou worden?
Jessica: “Nee, dat kun je niet voorspellen. Als je het zou willen en er een heel plan op los zou laten was het waarschijnlijk niet zo groot geworden. Maar het verhaal van mijn kant klopte, ik heb veel contacten die allemaal voor mij hun best gingen doen en uiteindelijk heb je dan een landelijke actie.”
5. Had je verwacht dat het zo’n hoog bedrag uiteindelijk zou opleveren?
Jessica: “Nee, ook dat kun je niet voorzien. Rutger riep 10.000 euro en ik dacht ‘ik ben al blij als het er 1000 worden’. Maar die teller die begon na de start te lopen en die bleef lopen. Gekkenhuis! En iedereen wilde meedoen. Dus uiteindelijk hebben we na een maand, midden in het succes, besloten te stoppen. Ik had ook geen minuut meer voor mezelf en de kinderen. Midden in de vakantie! Achteraf gezien had ik dat anders moeten doen. Meer hulp moeten zoeken bij alles. Maar daar was eigenlijk geen tijd voor.”
6. Ben je van plan om nog een keer zo’n grote actie op te zetten?
Jessica: “Ik deed het een tweede keer voor Haiti. Maar mensen hebben geen idee wat het van je vraagt. Dus voorlopig hangt de veilinghamer aan de wilgen.”
7. Heb je achteraf gezien spijt van de twitterveiling? Dit omdat het heel veel werk is geweest.
Jessica: “Nee, ik heb er geen spijt van. Maar het is wel heel veel werk geweest en dat doe ik op korte termijn niet nog een keer”.
8. Wat zijn jouw ervaringen als moeder zijnde wanneer je man op missie is?
Jessica: “Het is gewoon zo. Dat wil niet zeggen dat het makkelijk is. Je groeit als gezin door zonder dat je man daarbij aanwezig is en dat kost heel veel energie om daar weer een balans in te vinden als hij terug is. De meeste partners van militairen zitten niet zo met uitzendingen of oefeningen… meer met de opbouw er naartoe en de afbouw na thuiskomst. Je hebt toch een paar maanden zonder elkaar doorgebracht, je vertelt elkaar misschien ‘alles‘ maar uiteindelijk blijkt dat het vertellen of het daadwerkelijk erbij zijn een wereld van verschil is. En heb je dus een gat in je ontwikkeling samen. Dat is zwaar. Maar voor de partner van een militair denk ik niet anders dan wanneer je man veel op zakenreis gaat, misschien gevangen zit of noem maar op. Hoewel de oorlogsdreiging natuurlijk wel een andere druk is en je er als moeder ook moet zijn voor je gezin. En mensen om je heen beleven het toch allemaal anders als jijzelf. Je komt jezelf absoluut tegen en hoe je dat oppakt is bepalend voor het verloop van zo’n missie, ook voor je partner.”
9. Voel je je meer betrokken bij Afghanistan door de baan van je man?
Jessica: “Dat zeker. Misschien nog wel meer met het vrouwenhuis van Nahid. Juist ook omdat je hier zo anders in het leven staat dan zij daar en we eigenlijk in niets van elkaar verschillen. We willen veiligheid voor onze gezinnen, kinderen. Scholing, onze mening desnoods uitschreeuwen. Hier kon ik bloggen over wat een mafkees ik Karzai eigenlijk vond met z’n wet dat vrouwen uitgehongerd mochten worden tot er sex kwam. Daar lag niemand van wakker. Maar daar ontstond een probleem toen er een foto van een vrouw in het huis per ongeluk werd gepubliceerd en zij haar hoofddoek niet om had. Ik bedoel maar…
Maar ik houd ook een bepaalde afstand. Stel dat mijn man elk jaar op missie zou moeten naar een andere brandhaard in de wereld… je kunt je er niet allemaal persoonlijk bij betrokken voelen. Dat is niet te doen mentaal.”
Lees meer over Jessica de Kok: www.kaatmosselgroep.nl
print versie
